در این مقاله، به موضوع طبقه بندی تصاویر ابرطیفی پرداخته می شود. با استفاده از روش های تجزیه، ماتریس یا تنسور تصویر ابرطیفی به دو ماتریس تجزیه می شود که یکی نمایانگر امضاهای طیفی مواد تشکیل دهنده تصویر می باشد و دیگری میزان فراوانی هر ماده در هر پیکسل را نشان می دهد. از آنجاییکه ذات تصویر ابرطیفی سه بعدی است، روش های تجزیه تنسور نامنفی بسیار بهتر به مساله منطبق هستند چرا که به جای به دنبال هم نشاندن اطلاعات مکانی در یک بردار، اطلاعات مکانی را حفظ می کنند و ساختار همسایگی پیکسل ها در مدل لحاظ می شود. با هدف بهره گیری مشترک از اطلاعات مکانی و طیفی، کل طیف فرکانسی به چندین زیرباند تقسیم می شود و تجزیه روی هر زیر باند به صورت جداگانه صورت می پذیرد و ماتریس های فراوانی زیرباندها به دنبال هم قرار می گیرند و ماتریس ویژگی را می سازند. ماتریس فراوانی حاصل از روش های تجزیه تنسور نسبت به تجزیه ماتریس، به نتایج بهتری منجر می شود. آزمایشها بر روی سه مجموعه داده شناخته شده، مبین بهبود چشمگیر در دقت طبقه بندی حاصل با استفاده از روش پیشنهادی هستند. برای طبقه بندی از شبکه عصبی پیچشی سه بعدی استفاده شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

با ظهور فناوری های جدید مانند GPS (Global Positioning System) و انجام مشاهدات باکیفیت بالا، می توان مطالعات بسیاری را در مورد مسایل زمین ساختی شروع کرده یا بهبود بخشید. بااین حال کیفیت و قابلیت اطمینان نتایج حاصل از این مطالعات به محل ایستگاه ها یا به عبارت دیگر به طرح شبکه های ژیودینامیکی بستگی دارد. هدف این تحقیق بهینه سازی مکانیکی جهت تعیین بهترین محل برای ایستگاه های یک شبکه ژیودینامیکی به منظور رسیدن به مقادیر صحیح تر برای پارامترهای گسل باقابلیت اطمینان بالا و هزینه کم است به نحوی که با حل مسیله معکوس با قید مشاهدات آن ایستگاه ها بتوان به مقادیر صحیح تر برای برخی از پارامترهای گسل های فعال رسید. تحقیق حاضر به تعیین بهینه محل ایستگاه های شبکه ژیودزی ماهواره ای برای مطالعه مکانیک گسل شمال تبریز به منظور برآورد هرچه صحیح تر پارامترهای این گسل اختصاص دارد. عوامل محدودکننده ای نظیر توپوگرافی را نیز می توان در این فرایند مدنظر قرار داد. به منظور انجام تحلیل حساسیت مدل تحلیلی اکادا (Okada) انتخاب شد و تحلیل حساسیت میدان جابه جایی سطحی حاصل از این مدل نسبت به کلیه پارامترهای ورودی از جمله پارامترهای هندسی گسل و پارامترهای ریولوژیکی (Rheological Parameters) پوسته انجام شد. برای انجام تحلیل از فرامدل HDMR (High Dimensional Model Representation) استفاده شد. نخست یک شبکه بندی 500×400 کیلومتر با فواصل نقاط 10 کیلومتری در منطقه اطراف گسل ایجاد شده و تحلیل حساسیت جابه جایی های سطحی نسبت به کلیه پارامترهای ورودی مدل در هر نقطه شبکه انجام شد. بر اساس نتایج تحلیل صورت گرفته بیشترین حساسیت مدل مربوط به نرخ لغزش و عمق قفل شدگی و کم ترین آن مربوط به ضرایب لامه (Lamé,coefficients) می باشد، به نحوی که برای رفتارسنجی و مطالعه نرخ لغزش ایستگاه ها باید دور از گسل و برای مطالعه عمق قفل شدگی باید نزدیک گسل احداث شوند.

تحلیل تمایل لغزش، ابزار با ارزشی جهت ارزیابی فعال شدن مجدد یک گسل و برآورد خطر لرزه­ای است. انجام این تحلیل ابزار مفیدی را جهت کمی ­سازی پتانسیل لغزش روی یک گسل فراهم می ­آورد. گسل و میدان تنش تحت بررسی می­تواند معلوم یا فرضی باشد. با استفاده از جهت لغزش احتمالی می­توان سازوکار ژرفی را نیز تعیین نمود که با استفاده از آن امکان بررسی سازگاری مابین سازوکارهای ژرفی با ساختارهای زمین ­شناسی وجود دارد. انجام این آنالیز هم در مورد یک گسل و هم در مجموعه­ ای از گسل­ ها امکان­پذیر است. پتانسیل لغزش به میدان تنش منطقه­ ای، جهت صفحه گسل و ضریب اصطکاک بستگی دارد. باتوجه به واقع شدن کلان­شهر تبریز در مجاورت گسل شمال تبریز، مطالعه پتانسیل لرزه­ای در این گسل از اهمیت ویژه­ای جهت تحلیل خطر لرزه­ای برای این شهر برخوردار است. در این تحقیق اطلاعات هندسی گسل از منابع مختلف استخراج و ثابت فرض شد. در ادامه تنش منطقه ­ای از منابع مختلف گردآوری شد. همچنین با استفاده از مشاهدات GPS تنش منطقه ­ای که بهترین انطباق را به منطقه موردمطالعه داشته باشد برآورد گردید. سپس تنش با استفاده از قانون کاوچی (Cauchy’s law) در راستای بخش­ های مختلف گسل و عمود بر آن­ها تجزیه و پتانسیل لغزش برای آن­ها با در نظرگرفتن درصد نسبت تنش برشی به نرمال محاسبه گردید. حالت­های مختلف تنش نتایج متفاوتی را برای تحلیل در پی داشتند. نکته قابل توجه در نتایج، تمایل لغزش بالای 50 درصد برای شاخه گسل گذرنده از شمال کلان­شهر تبریز می­باشد که پتانسیل رخداد زمین ­لرزه را در این بخش نشان می­دهد.

مقدمه: متعاقب تجویز خوراکی نیتروفورانتوئین، یک آنتی بیوتیک از مشتقات نیتروفوران، غلظتهای خونی پایینی به دلیل دفع سریع دارو از بدن ایجاد می شود. بنابراین یک روش حساس برای تعیین غلظتهای خونی نیتروفورانتونین در مطالعات فارماکوکینتیک و بیواکیوالانسی مورد نیاز می باشد.هدف از انجام مطالعه حاضر تثبیت یک روش فلوریمتری برای تعیین غلظتهای پلاسمایی نیتروفورانتوئین با استفاده از معرف ارتوآمینوتیوفنل برای تشکیل ترکیب فلورسانس دار بوده است.روشها: به طور کلی محلول نیترات سدیم، محلول ارتوآمینوتیوفنل و اسید کلریدریک به 2 میلی لیتر نمونه های آبی یا پلاسمایی حاوی نیتروفورانتوئن اضافه شد. لوله های آزمایش سپس ورتکس شدند، در بن ماری حرارت داده شده و برای مدتی در معرض اشعه UV قرار گرفتند. شدت فلورسانس در طول موجهای تحریکی 375 نانومتر و نشری 422 نانومتر اندازه گیری شد.برای بهینه نمودن روش تاثیر حلال، نوع و غلظت اسید، غلظتهای مختلف ارتوآمینوتیوفنل و نیتریت سدیم، حجم حلالهای آلی که برای انحلال دارو و معرف استفاده شدند، دمای واکنش، و سورفکتانت بر روی شدت فلورسانس بررسی شدند.برای افزایش حساسیت بیشتر روش نهایتا دارو توسط حلال آلی اتیل استات استخراج و سپس روش بهینه برای تهیه نمونه ها بکار برده شد.نتایج: شدت فلورسانس وقتی از آب به عنوان حلال نیتروفورانتوئین استفاده شد در مقایسه با الکل افزایش نشان داد. اسید کلریدریک در مقایسه با سایر اسیدها متناسب با افزایش غلظت منجر به افزایش شدت فلورسانس شد. زمانی که حجم حلال آلی در مورد دارو یا معرف کاسته شد و همچنین زمانی که دمای انجام واکنش افزایش یافت شدت فلورسانس افزایش نشان داد. منحنی کالیبراسیون پلاسما در محدوده غلظت 2000 – 50 نانوگرم در میلی لیتر خطی بوده (ضریب همبستگی 0.999) و بیشترین میزان خطای نسبی 14.2 درصد و ضریب تغییرات بین 16-2 درصد متغیر بوده است.بحث: روش فلوریمتری اشاره شده در اینجا به 2 میلی لیتر پلاسما نیاز دارد که به راحتی می تواند از فرد داوطلب گرفته شود. این روش تقریبا سریع، حساس، اختصاصی و کاربردی می باشد. این روش به ویژه برای مطالعات فارماکوکینتیک و بیواکیوالانسی نیتروفورانتوئین در داوطلبین انسانی مناسب می باشد.

شهر تبریز به عنوان یک مرکز مهم جمعیتی در شمال باختر ایران، در نزدیکی گسل شمال تبریز با درازای نزدیک به 150 کیلومتر، قرار دارد. این گسل راستالغز راست گرد، متشکل از دو قطعه گسلی اصلی است که این دو، با الگوی راست پله نسبت به هم آرایش یافته اند. در پهنه همپوشانی شکل گرفته در میان دو قطعه گسلی یاد شده، جنبش های راست گرد جوان مسبب پدیداری حوضه ای کششی شده اند. کرانه های این حوضه، با افشانه ها و شاخه های گسلی به هم پیونددهنده این دو قطعه گسلی انطباق یافته اند. رخداد زمین لرزه های تاریخی شدید در گستره تبریز شاهدی بر جنبایی گسل شمال تبریز از نظر لرزه ای است. از این میان دست کم دو زمین لرزه ویرانگر سال های 1721 (Ms 7.3) و 1780 (Ms 7.4) میلادی را به گسل شمال تبریز نسبت می دهند. پس از زمین لرزه 1780 میلادی، این گسل تا به امروز هیچ رویداد لرزه ای بزرگی را تجربه نکرده است. در طی دهه های اخیر، با بهره گیری از بررسی های پارینه لرزه شناختی سعی بر شناسایی شمار بیشتری از زمین لرزه های کهن شده است. از آن جا که مطالعات پارینه لرزه شناختی صورت گرفته در گستره تبریز تاکنون بر روی قطعات شمال باختری و جنوب خاوری گسل شمال تبریز متمرکز بوده، در این پژوهش تلاش بر آن است تا پهنه همپوشانی قطعات گسلی یاد شده را مورد مطالعات پارینه لرزه شناختی قرار دهیم. از این رو با مطالعه عکس های هوایی، تصاویر ماهواره ای و بررسی های صحرایی، ساختگاه مناسبی برای حفر ترانشه پارینه لرزه شناختی در 6 کیلومتری شمال باختر تبریز (بر روی یکی از شاخه های جوان گسلی پهنه همپوشانی قطعات شمال باختری و جنوب خاوری گسل شمال تبریز)، مکان یابی شد. در ادامه، با حفر ترانشه ای عمود بر راستای افراز گسلی و تمرکز بررسی های پارینه لرزه شناختی در آن، آثار دست کم دو رویداد مهلرزه ای شناسایی شد.

بررسی دگرشکلی های بین لرزه ای مانند آهنگ لغزش گسل ها بیشتر با استفاده از مطالعات ژئودزی، زمین شناسی زمین لرزه ها، دیرینه لرزه شناسی و استفاده از الگوهای مکانیکی، تجربی و عددی امکان پذیر است. در این الگوسازی ها با ایجاد ارتباط میان متغیرهای زمین لرزه ای گسل و داده های گرد آوری شده از ایستگاه های GPS افزون بر تعیین آهنگ لغزش گسل، امکان برآورد متغیرهای ژئودینامیکی دیگری مانند ستبرای لایه کشسان، دوره بازگشت زمین لرزه ها، زمان بازگشت پذیری سست کره، زمان سپری شده از آخرین رویداد زمین لرزه و ژرفای قفل شدگی گسل نیز وجود دارد. پژوهش حاضر با استفاده از نمونه گیری تصادفی بوت استرپ داده های ژئودتیک مربوط به گسل شمال تبریز و الگوسازی عددی در محیط نرم افزاری R و Matlab، مقادیر متغیرهای لرزه ای- ژئودینامیکی یاد شده را برآورد کرده است. بر این اساس، محدوده 1±6.5-4 میلی متر در سال برای آهنگ لغزش گسل، 5 تا 25 کیلومتر برای ستبرای لایه کشسان، 160 تا 185سال برای زمان بازگشت پذیری سست کره، 650 تا 950 سال برای دوره بازگشت زمین لرزه ها و 200 تا 1400 سال برای زمان سپری شده از آخرین رویداد زمین لرزه برای قطعه شمال باختری گسل به دست می آید. این الگو سازی در قطعه جنوب خاوری گسل شمال تبریز محدوده 1±5.5- 3.5میلی متر در سال را برای آهنگ لغزش گسل، 8 تا 16 کیلومتر را برای ستبرای لایه کشسان، 220 تا 340 سال را برای زمان بازگشت پذیری سست کره، 750 تا 1050 سال را برای دوره بازگشت زمین لرزه ها و 200 تا 1500 سال را برای زمان سپری شده از آخرین رویداد زمین لرزه نشان می دهد. مقادیر به دست آمده با نتایج کار دیگر پژوهشگران که از روش های دیگری مانند دیرینه لرزه شناسی به برآورد متغیرهای زمین لرزه ای گسل شمال تبریز پرداخته اند، سازگاری مناسبی را نشان می دهد.

اکثر شهرهای میلیونی نزدیک گسل های فعال واقع شده اند. حرکات زمین در حومه گسل های فعال به دو پارامتر اصلی امتداد گسیختگی و تاثیرات تغییر مکان ماندگار وابسته هستند. بنابراین، این دو پارامتر برای طرح مقاوم سازی زلزله و کاهش خطر لرزه ای مهم می باشند تا بتوان مشخصات حرکات توانمند زمین در حوزه نزدیک گسل را در کلان شهرها ارزیابی کرد.در این مقاله، حرکت زمین در حوزه نزدیک گسل با استفاده از مدل سینماتیکی شهر تهران، پایتخت ایران مدلسازی شده است. شهر تهران در امتداد گسل شمال تهران (NTF)، که بعنوان یک چشمه لرزه ای احتمالی فرض شده بوده گسترش یافته است. مدلهای سینماتیکی یکی از روشهای موثر برای مدلسازی حرکات توانمند زمین بلند پریود شامل لغزش ناهمگن برروی گسل (اسپریتی) و زمین شناسی زیرزمینی می باشند. در اینجا، حرکات زمین در حوزه نزدیک گسل بر اساس نمایش NTF فرضی با استفاده از مدل سینماتیکی گسل محدود بوجود آمده است. پس، تغییرات پارامترهای گسلش از قبیل زمان فرآیش، حداکثر لغزش، سرعت گسیختگی و فاصله ساختگاه تا گسل برروی مشخصات پالس حوزه نزدیک بطور عددی آزمایش و بحث شده اند.